Willy Muller

5 دی ماه

ساعت:  18:00

محل برگزاری:

پژوهشـکده فرهنگ، هنر و معمـــاری جهاددانشگاهی

هزینه: 120،000 تومان

 

Extrem Urbanism: New urban paradigms

 پارادایم شهری: به سوی شهرنشینی حداکثری؟
در دهه‌ی نخست از قرن 21، ما شاهد یکی از منحصر به‌ فردترین رویداد‌های جمعیتی قرن‌های اخیر بوده‌ایم: برای اولین بار در تاریخ، «شهرنشینی» تعداد بیشتری را نسبت به «روستانشینی» به خود اختصاص داده است.
نتیجتاً از یک طرف، رشد تعریفی (exponential growth) بسیاری از سکنه‌ی [کلان‌]شهری به حدِ بی‌سابقه‌ای از پیچیدگی اجتماعی رسیده و از طرف دیگر، محیط جغرافیایی‌ای که جوامع را در آن مستقر شده‌اند، هر بار بیشتر در معرض خطر، متزلزل و مورد تهدید واقع می‌شود: شهرهایی از قبیل لاگوس، مانیل، ریو، هنگ‌کنگ، بمبئی و توکیو اقدام به مدیریت نوع ناشناخته‌ای از پیچیدگی شهری کرده‌اند که در آن طبقه و نوع  معضلات [کلان‌]شهری بسیار فراتر از موضوعات شهری پیشینی که در سده‌ی 20 توسعه می‌دادیم هستند. ما شاهد شرایط منحصر و محدودی از منسوخیت و تغییر پاردایم‌ها هستیم، جایی که الگوهای سنتی موفقیت دیگر کارا نخواهند بود.
با انتقال این نمود و انعکاس به حیطه‌ی شهرسازی، پرواضح است که اغلب شهرهای معاصر، بسیاری از این ناهنجاری‌ها را در خود انباشته‌اند، که منتج از فقدان هماهنگ‌سازی میان ابزار شهری معاصر با معضلات شهری معاصر است.
برخی از این ناهنجاری‌ها، توده‌های شهری‌ای در ارتباط با ریزش‌های برنامه‌ریزی شده، زیرساخت‌های برنامه‌دهی و تغییرات آب‌وهوایی، تغییر موضع از  منطق سهم‌بندی شده به منطقِ اطلاعات [دست اول] زمان واقعی یا همان real time data از یک جامعه‌ی اطلاعاتی، ارتباط میان Hyper-Regions و Slow Cities خواهند بود که لازمه‌اش یک تلاش تحلیلی متفاوت است؛ تمرکزی به مراتب علنی‌تر و فرارشته‌ای تر از علوم شهری.


Urban Paradigms: Towards the Extreme Urbanism?

During the first decade of the XXI century we have witnessed one of the most singular demographic events of the last centuries: for the first time in history there are more people inhabiting urban environments than the rural ones.
As a consequence, on the one side the exponential growth of many metropolitan populations is reaching levels of unprecedented social complexity, and on the other side the geographical environment in which societies are settled is every time more compromised, insecure and threatened: cities as Lagos, Manila, Rio de Janeiro, Hong Kong, Mumbai or Tokyo are starting to manage an unknown type of urban complexity, in which the grade and the type of metropolitan problematics is far from the traditional urban topics that we have been developing during the XX century. We are facing limit situations of obsolescence and change of paradigms, where the classical models of success will not be useful enough.
Transferring this reflection to the field of Urbanism, it seems evident that most of the current cities accumulate many of these anomalies, caused by the lack of synchronisation in between the current urban tooling and the current urban problematics.
Some of these anomalies would be the urban agglomerations in relations to the programmed collapses, the infrastructures planning and the climatic change, the shift from a rations logic to the real time data logics in an informational society, the relation in between Hyper-Regions and Slow Cities, among others, that requires a different analytic effort, a more open and transdisciplinar focus as the urban sciences.

 

Willy Müller graduated as an architect (1984) in Argentina and pursued doctoral studies at ETSAB-UPB (1986/88). He is a co-founder of the Institute of Advanced Architecture in Catalunya (IAAC) in 2000, becoming its Development Manager in 2004. He established his own office in Barcelona WMA, Willy Müller Architects in 1996, a recognized architectural firm achieving several international awards in competitions as well as with built projects, featuring his work in numerous exhibitions. He is the co-author of several books, including Sociópolis, Media House Project, the Metapolis Dictionary of Advanced Architecture, and the Self-sufficient Housing. “Müller himself is a professional of proposals, not only for buildings, but also as concepts. He has been a strong voice for putting the architecture in the center of the debate. He has had no fear of exposing his ideas personally, and has worked to promote a joint of creativity to discuss all the extension that the architecture can be inserted nowadays. His intentions are clearly to go beyond the physical world and explore also the possibilities of interaction with the social area, the new technologies and with nature.”(Jaime Lerer, President of International Union of Architects). Müller was the Director of Barcelona Regional from 2011 till 2015.

 

Office founded in 1996 by the architect Willy Müller and dedicated to the architecture and urbanism design. It has been awarded with a serie of international prizes for its works and architectural competitions. Its works are published by different  sources all around the world. With its headquarter in Barcelona, WMA has representation offices in other countries, such as Brazil (Rio de Janeiro), China (Hong Kong) and Russia (Saint Petersburg). Currently, along with the new generations of partners they have been developing new strategies of global and multi-scale design, from urban branding till detailed projects, basing on the gained experience

 

ویلی، طی سال‌های 2011 تا 2015 مدیر Barcelona Regional  بوده است.
ویلی مولر فارغ‌التحصیل معماری از آرژانتین در سال 1984، تحصیلات خود را در مقطع دکترا طی سال‌های 1986 تا 1988 در ETSAB-UPB دنبال کرد. وی از موسسین مدرسه معماری IAAC در سال 2000 است که در سال 2004 سمت Development Manager این موسسه را بر عهده گرفته است. ویلی در سال 1996 دفتر معماری خود را با عنوان WMA تاسیس کرد. این دفتر معماری یکی از شرکت‌های شناخته‌شده به حساب می‌آید که در کنار پروژه‌های عدیده‌ی ساخته‌شده، جوایز متعدد بین‌المللی را نیز در مسابقات معماری از آن خود کرده و در نمایشگاه‌های بسیاری به نمایش گذاشته است. ویلی در تألیف کتاب‌های مختلفی، از جمله Sociópolis، Media House Project، the Metapolis Dictionary of Advanced Architecture و Self-sufficient Housing همکاری داشته است. جِیم لرر، رئییس اتحادیه‌ی بین‌المللی معماری در باره‌ی ویلی مولر این‌چنین می‌گوید: «ویلی خود، یکی از متخصصان طرح‌های پیشنهادی است، نه صرفاً در حوزه‌ی ساخت و ساختمان، که همچنین در حیطه‌ی ایده و نظریه‌پردازی. وی یکی از صداهای مقتدر در سوق دادن معماری به مرکز بحث بوده است. او هیچ ترسی از بروز ایده‌هایش به صورت شخصی و انفرادی نداشته و تلاش کرده تا خلاقیت را به عنوان عضوی الحاقی ترویج دهد تا از این طریق تمامی ابعادی که معماری می‌تواند مورد توسعه قرار دهد را مطرح کند. تصمیم‌های او، مشخصاً فراتر از جهان مادی می‌رود و امکانات تعامل با محیط اجتماعی، تکنولوژی‌های جدید و طبیعت را نیز مورد بررسی قرار می‌دهد.»  

(آدرس محل برگزاری: تهران، خیابان انقلاب اسلامی، بین خیابان ولیعصر و خیابان فلسطین، نبش خیابان برادران مظفر جنوبی (صبا) پژوهشکده فرهنگ، هنر و معماری )